Στην Ελλάδα, η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους έγινε για πρώτη φορά το 1856, με Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα.

Σήμερα, συζητείται και πάλι η εφαρμογή του νόμου, που προστατεύει τους μη καπνιστές από τις συνέπειες του παθητικού καπνίσματος και ωθεί τους καπνιστές στο να το ελαττώσουν (η ταλαιπωρία να βρεις χώρο να καπνίσεις ή η αγωνία μην γίνεις «τσακωτός» κάποτε κουράζουν…).

Η αλήθεια είναι ότι ο καπνός είναι ενοχλητικός. Ακόμη και για πρώην καπνιστές.

Κι όταν βρίσκεσαι σ’ έναν χώρο, που απαγορεύεται το κάπνισμα, περιμένεις ότι θα τηρηθεί ο νόμος. Δυστυχώς, όμως, ο «κανόνας» είναι άλλος… Γιατί, τελικά, κάποιοι γύρω σου καπνίζουν. Και προσπαθούν να σε βάλουν στο «κόλπο» για να «συγχωρέσεις» την παρανομία, που την βλέπουν σαν «σκανταλιά». «Ας καθίσω εδώ που ανοίγει η πόρτα!», λένε. Λες και ο καπνός περιμένει να ανοίξει η πόρτα, για να βγει έξω… Κι αν πεις καμιά κουβέντα, βγαίνεις και φταίχτης… Το άβολο είναι όταν κάποιοι επαγγελματίες κάνουν τα στραβά μάτια. Όμως, θα έπρεπε αυτοί να εφαρμόζουν τον νόμο και να βγάζουν από τη δύσκολη θέση τους «άκαπνους» πελάτες που «πιάνονται» με τους καπνιστές.

Από την άλλη, βέβαια, πόσο δύσκολο, π.χ., είναι για έναν καπνιστή να πιει τον καφέ του χωρίς τσιγάρο, ή να σηκωθεί από το τραπέζι, μετά από φαγητό, χωρίς τσιγάρο ή να αντιμετωπίσει μια δύσκολη κατάσταση χωρίς τσιγάρο ή να χαρεί χωρίς τσιγάρο…

Οι ιστορίες πολλές και «δίκιο» έχουν όλοι…

Σ’ αυτό, λοιπόν, που πρέπει να συμφωνήσουμε είναι ότι πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι. Και καθώς εφαρμόζονται, να προσαρμόσουμε τις συνήθειές μας σ’ αυτούς…