Εκατοντάδες άνθρωποι κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα. Και μιλάμε για την Ελλάδα, μόνο. Θαλασσοπνιγόμαστε, κυρίως γιατί δεν μαθαίνουμε να κολυμπάμε. Ποιοι; Εμείς, που σε όποια γωνιά της Ελλάδας κι αν βρισκόμαστε, είμαστε δίπλα σε θάλασσα.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι αυτή που λένε οι ειδικοί: δεν έχουμε κολυμβητική παιδεία. Δεν είμαστε σαν τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, που μόλις «κόβουν» την πιπίλα μαθαίνουν να κολυμπούν. Όχι. Εμείς είμαστε της άλλης «σχολής», του «δε βαριέσαι», του «μπορεί να μάθει να κολυμπά, μπορεί και να μην μάθει»…

Καμία πρόνοια, τόσα χρόνια, και από το κράτος, που «μετρά» τους πνιγμένους κι ενημερώνει την Ευρώπη για τα στατιστικά της.

Σε μια χώρα όπως η δική μας, που τα εκπαιδευτικά συστήματα για χρόνια ολόκληρα τα αλλάζαμε σαν τα πουκάμισα, δεν υπήρξε κάποια μέριμνα για μαθήματα κολύμβησης. «Δεν υπάρχουν παντού κολυμβητήρια». Να το δεχτούμε κι αυτό. Λες κι εκεί που υπάρχουν, γίνεται τίποτα… Και αν μου πείτε για τα -από το 2016- «υποχρεωτικά» μαθήματα κολύμβησης στα Δημοτικά που βρίσκονται σε απόσταση 25 χλμ. από κολυμβητήρια, ενημερώστε με και για το πόσα σχολεία, με πόσους μαθητές και από ποιες κοινότητες συμμετείχαν, εδώ στις Σέρρες και ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα, όπως και για ποιους λόγους δεν συμμετείχαν όλα τα σχολεία της ακτίνας των 25 χλμ…

Δεν θα πω ότι ευθύνονται μόνο οι εκπαιδευτικοί (κάποιοι απρόθυμοι, άλλοι ευθυνόφοβοι, λίγοι αδιάφοροι) και οι γονείς (που φοβούνται μήπως κρυώσουν τα παιδιά τους μέχρι να ντυθούν). Θέμα υπάρχει και με την «υποχρεωτικότητα» του μαθήματος, που τελικά ήταν μάλλον προαιρετική…

Αν, λοιπόν, δεν δούμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα το ζήτημα, θα συνεχίσουμε να μετράμε πνιγμούς κάθε καλοκαίρι.

Ο λαός μας λέει για την μοίρα του ανθρώπου, «άμα σου μέλλει να πνιγείς, δεν είναι να πεθάνεις». Εννοώντας πως ο θάνατος (που κάποια στιγμή θα έρθει, αυτό είναι το μόνο βέβαιο στη ζωή του καθενός…) είναι μια φυσική και αναμενόμενη κατάληξη του ανθρώπου. Ο πνιγμός, όμως, όχι. Είναι ένα «εκτός προγράμματος» τέλος.

Ένα άδικο τέλος, που σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσε να αποφευχθεί αν…

Γι’ αυτό το «αν», λοιπόν, πρέπει να δουλέψουμε. Όλοι.