Κάθε χρόνο, που ανακοινώνονται οι βάσεις, ξεκινάει η συζήτηση για τους επιτυχόντες και τους… «αποτυχόντες».

Συγχαρητήρια από τη μια, ευχές συμπάθειας από την άλλη.

Προσωπικά, ως «αποτυχούσα» των Πανελλαδικών «τω καιρώ εκείνω», είμαι πάντα με την πλευρά των «αποτυχόντων».

Oι επιτυχόντες,άλλωστε, πήραν το δρόμο τους! Συγχαρητήρια και μπράβο τους, οι κόποι τους ανταμείφθηκαν και όλοι θα ήθελαν να είναι στη θέση τους, αλλά ξέρουν που θα είναι και τι θα κάνουν για τα επόμενα τέσσερα –καλώς εχόντων των πραγμάτων- χρόνια…

Τους αποτυχόντες όμως; Τι τους περιμένει; Μετά την πρώτη απογοήτευση, δράση και… μυστήριο! Έχουν μπροστά τους μια σειρά από επιλογές και χρόνο να αποφασίσουν. Να δώσουν στις πανελλαδικές μια δεύτερη ευκαιρία ή να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν, αλλά δεν μπορούσαν να το δουν λόγω… υποχρεώσεων.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, ο καθένας θα βρει το δρόμο του…

Αν κοιτάξουμε τον περίγυρό μας, όχι τον πολύ μακρινό, θα βρούμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων, που δεν πέρασαν στις πανελλαδικές, κατάφεραν όμως να ξεχωρίσουν και να έχουν μια λαμπρή καριέρα στον τομέα τους. Θα βρούμε ακόμη ανθρώπους που εργάζονται σε μια δουλειά που αγαπούν και είναι ευτυχισμένοι, γιατί δεν ήθελαν κάτι παραπάνω… Κι αυτό δεν είναι κακό.

Κακό είναι να πιεζόμαστε και να αισθανόμαστε «αποτυχημένοι» επειδή τα στερεότυπα το ορίζουν…

Μια ιστορία που λέω συχνά, τέτοιες μέρες, είναι η εξής:

Όταν έδινα πανελλήνιες, με τη Γ’ Δέσμη, δεν κατάφερνα ποτέ να γράψω Έκθεση. Εγώ και οι Φιλόλογοι ήμασταν από διαφορετικό… πλανήτη! Παρόλα αυτά, στη συνέχεια έκανα ένα επάγγελμα, αυτό της δημοσιογράφου, στο οποίο αμειβόμουν για να γράφω! Κι αυτή ήταν η… εκδίκηση του σύμπαντος προς τους Φιλολόγους! Τους οποίους, ωστόσο, με ιδιαίτερη χαρά συναντούσα πολλά χρόνια αργότερα, μέχρι να πάρω -τελικά- το πτυχίο της Τριτοβάθμιας. Και τώρα, ολοκληρώνοντας το Μεταπτυχιακό, βρίσκομαι σε αναζήτηση με τι άλλο να συνεχίσω…

Ποιο είναι, λοιπόν, το.. δίδαγμα της παραπάνω ιστορίας;

Ακόμη κι αν δεν βρεις εσύ τον δρόμο σου, θα σε βρει εκείνος…