Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, οι γονείς ξυπνάνε το πρωί και μέχρι να ξαπλώσουν το βασανισμένο τους κορμί το βράδυ, στο κρεβάτι, τρέχουν από το σχολείο στη δουλειά και πάλι σχολείο και μετά διάβασμα, δραστηριότητες, ξένες γλώσσες, αθλήματα και αγώνες τα σαββατοκύριακα, ενώ όλο και προκύπτουν και κάποιες εκδηλώσεις ή κοινωνικές υποχρεώσεις (γενέθλια π.χ.).

Όταν έρχονται οι καλοκαιρινές διακοπές, όλα αυτά σταματούν και ξεκινά η γκρίνια «βαριέμαι, που θα πάμε, με ποιον να παίξω, πότε θα πάμε θάλασσα», αλλά, εντάξει, η κατάσταση είναι διαχειρίσιμη.

Κι εκεί που ξεχνιέσαι και λες «ένας μήνας και κάτι» μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία και μετράς μέρες μόνο το τελευταίο δεκαήμερο, ανοίγεις κοινωνικά δίκτυα και ειδησεογραφικές σελίδες και σε προσκαλούν να διαβάσεις «πότε ανοίγουν τα σχολεία» και «πότε χτυπά το πρώτο κουδούνι».

Γιατί;

Καλοκαιριάτικα;

Ένα και κάτι μήνα πριν;

Κι ενώ ακόμη δεν έχουμε πάει διακοπές;