Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάμε ή να κλαίμε βλέποντας τις αλυσοδεμένες πλαστικές καρέκλες και ομπρέλες στις παραλίες μας, που «καπαρώνουν» τον χώρο για τους… «ιδιοκτήτες» τους.

Δυο-τρεις καρέκλες γύρω από μια ομπρέλα, μια-δυο γύρες η αλυσίδα και οποιαδήποτε ώρα κι αν πας στην παραλία, ξεκλειδώνεις και κάθεσαι!

Σε σημεία, μάλιστα, είναι τόσο πυκνή η δόμηση, ε, η τοποθέτηση ήθελα να πω, που κάνεις απανωτούς ελιγμούς για να προσεγγίσεις τη θάλασσα. Χώρια που εκτείνονται σε δυο και τρεις σειρές στην άμμο και κάποιες είναι δίπλα στο κύμα. Τι δίπλα, πάνω στο κύμα!

Και δεν έχουν καν το τακτ, οι ιδιοκτήτες, να αφήσουν την «πρώτη σειρά» ελεύθερη, για όσους θα πάνε στην παραλία και θέλουν να απλώσουν πετσέτα στην αμμουδιά.

Άσε που τις περισσότερες ώρες της ημέρας, οι «εγκαταστάσεις» παραμένουν κλειδωμένες… Και δεν αφήνουν και το… κλειδί κάτω από το χαλάκι (δεν έχουν, αλλά να βάλουν) να τις χρησιμοποιήσουν οι υπόλοιποι, που δεν βρίσκουν ξαπλώστρα…